Marie-Agnès

Goedenavond, bonsoir. Dat is even geleden. Hoe dat komt? De afgelopen maanden had ik het steeds te druk met werken aan boeken van mijzelf en anderen om mijn gedachten over het huidige moment weer eens te ordenen in de vorm van een stukje hier of daar. Tenminste, dat lijkt me de gemakkelijkste verklaring voor mijn radiostilte. Een andere verklaring zou kunnen zijn dat de ingrijpende gebeurtenissen in binnen- en buitenland, en daarmee de theorieën, duidingen en analyses, de ene nog diepgravender dan de andere, elkaar zo snel opvolgden dat het toevoegen van mijn vijftig cent me een nogal zinloze exercitie…

House taken over

Soms verheldert onverwacht een oud verhaal het heden. Je herleest het en weet: ja, precies dat gebeurt er nu. We zaten te breien of waren druk met onze postzegelverzameling terwijl onbekenden ons huis overnamen. Het verhaal ‘Casa Tomada’ van Julio Cortázar, voor het eerst gepubliceerd in 1946, klopte deze week op de zware eikenhouten deur van mijn geheugen. Blijkbaar wilde het me iets vertellen. Ik herlas het in een Engelse vertaling, omdat ik de Nederlandse vertaling, ‘Het bezette huis’, ooit gelezen in de van de bieb geleende bundel Brief aan een meisje in Parijs, online niet kon vinden. (Note to…

Oude ansichtkaarten uit Parijs

Januari is een maand om vooruit te kijken. Niet terug. December is al zo vol van weemoed. December is, als je niet uitkijkt, dit: Bij stillen nacht. Vaak brengt bij stillen nacht ’t Geheugen voor mijne oogen,– Terwijl ’k den slaap nog wacht,– De dagen, die vervlogen: Den lach, ’t geween Van lang geleen: De min, toen uitgesproken; Den blik vol glans Geloken thans, De harten – nu gebroken Zoo brengt bij stillen nacht ’t Geheugen voor mijne oogen Terwijl ’k den slaap nog wacht De dagen – die vervlogen. En dan zet een Grappelli een smartelijk viooltje in, na…

Het heerlijke leven tussen haakjes

Mag ik nu heel eventjes, schreef ik in juli, een paar dagen maar, domweg gelukkig zijn? De Franse parlementsverkiezingen waren net achter de rug, de uitslag bezorgde het Rassemblement National een flinke kater, en na de overwinning van Wilders in Nederland was ik werkelijk opgelucht dat we hier voorlopig nog niet aan een premier Bardella hoefden te denken. Je weet niks, zei ik (voornamelijk tot mezelf), misschien wordt morgen alles anders. Fijne vakantie. En werd het een fijne vakantie? De scholen sloten, ik dacht: weet je wat, waarom zou ik niet, nu we toch bezig zijn, eens wat langer dan…

De ondraaglijke onmiddellijkheid van het bestaan

In de boekenbijlage van NRC schreef Bas Heijne vorige week over het begrip ‘onmiddellijkheid’, naar aanleiding van het essay Immediacy van Anna Kornbluh. Dat essay stelt volgens Heijne ‘dat “onmiddellijkheid” – het verlangen naar ongefilterde directheid en persoonlijke geldingsdrang – dominant is geworden in onze cultuur’. De analyse lijkt me niet nieuw, maar het woord bevalt me. Het voorziet in de behoefte iets te duiden wat niet enkel in de kunst, op televisie en sociale media valt waar te nemen, maar ook in de straten van de grote steden. Neem Lissabon, een stad waar ik nu een jaar of tien…