Oude ansichtkaarten uit Parijs

Januari is een maand om vooruit te kijken. Niet terug. December is al zo vol van weemoed. December is, als je niet uitkijkt, dit: Bij stillen nacht. Vaak brengt bij stillen nacht ’t Geheugen voor mijne oogen,– Terwijl ’k den slaap nog wacht,– De dagen, die vervlogen: Den lach, ’t geween Van lang geleen: De min, toen uitgesproken; Den blik vol glans Geloken thans, De harten – nu gebroken Zoo brengt bij stillen nacht ’t Geheugen voor mijne oogen Terwijl ’k den slaap nog wacht De dagen – die vervlogen. En dan zet een Grappelli een smartelijk viooltje in, na…

Brief aan J.

(Nagekomen bericht. Dit stuk verscheen in juni 2023 in Hollands Maandblad.) Beste J., De nacht is eindelijk voorbij. Ik zit in het zolderraam en houd mijn gedachten zo klein mogelijk. Ik kijk. Een houtduif op een elektriciteitskabel. Verderop de linden aan de Seine. Tussen hun stammen de schittering van vroege zonnestralen op het water. Onder mij ons tuintje; de bloeiende egelantier, de wild groeiende druif, de eeuwenoude muren – en in het wat diffuse, naar Seurat zwemende ochtendlicht zie ik ineens jou van boven. Je staat voor de hoge muur aan de straatkant. Je rookt een sigaartje, zoals ik je…

Het land van mijn zoon

Het aardige van emigreren is de voortdurende confrontatie met je eigen onwetendheid. Ook in het land van herkomst was je onwetend, maar daar viel het minder op. In het begin zijn het de details. Je nieuwe landgenoten gebruiken voor de afwas liever een schuurspons dan een afwasborstel. Waarom? Het nieuwe land kent duizend kazen maar nauwelijks kaasschaven. Hoe dat zo? Een achteloze verwijzing naar een beroemde televisiepresentator/popzanger/actrice uit de jaren negentig gaat aan je voorbij; je vrienden schieten in de lach, en jij, de emigrant (voor hen de immigrant), lacht schaapachtig mee.    Voordeel: de emigrant leert al gauw nimmer…