Marie-Agnès

Goedenavond, bonsoir. Dat is even geleden. Hoe dat komt? De afgelopen maanden had ik het steeds te druk met werken aan boeken van mijzelf en anderen om mijn gedachten over het huidige moment weer eens te ordenen in de vorm van een stukje hier of daar. Tenminste, dat lijkt me de gemakkelijkste verklaring voor mijn radiostilte. Een andere verklaring zou kunnen zijn dat de ingrijpende gebeurtenissen in binnen- en buitenland, en daarmee de theorieën, duidingen en analyses, de ene nog diepgravender dan de andere, elkaar zo snel opvolgden dat het toevoegen van mijn vijftig cent me een nogal zinloze exercitie…

De eieren van Guus Luijters

In januari overleed Guus Luijters. Ik redigeerde een aantal van zijn boeken, waaronder zijn laatste: Misvattingen over de Shoah in Nederland, in zekere zin een nawoord bij zijn oeuvre. Laatst dacht ik aan hem toen ik vastliep in mijn eigen werk. Wat zit ik hier nu te schrijven over Vincent van Gogh in Auvers-sur-Oise, dacht ik. In Parijs, niet ver van hier, komen Europese leiders samen om te beraadslagen over de juiste strategie om zich het driemanschap Trump-Musk-Poetin van het lijf te houden, en ik neem in mijn huisje aan de rivier oude, obscure boeken ter hand om in navolging…

House taken over

Soms verheldert onverwacht een oud verhaal het heden. Je herleest het en weet: ja, precies dat gebeurt er nu. We zaten te breien of waren druk met onze postzegelverzameling terwijl onbekenden ons huis overnamen. Het verhaal ‘Casa Tomada’ van Julio Cortázar, voor het eerst gepubliceerd in 1946, klopte deze week op de zware eikenhouten deur van mijn geheugen. Blijkbaar wilde het me iets vertellen. Ik herlas het in een Engelse vertaling, omdat ik de Nederlandse vertaling, ‘Het bezette huis’, ooit gelezen in de van de bieb geleende bundel Brief aan een meisje in Parijs, online niet kon vinden. (Note to…

De ironie van ChatGPT

Zondagmiddag, het regende weer, bij wijze van tijdverdrijf schreef ik voor het eerst in mijn leven een korte scène in het Engels. Ik had natuurlijk eerder al wel wat teksten in het Engels geschreven, maar nooit fictie. Een specifiek idee voor de scène had ik niet; ik begon met een zin, en zoals dat gaat volgden al gauw wat andere zinnen, totdat er toch, op de een of andere manier, een tragikomisch stukje was ontstaan waarin iets van betekenis schemerde. De stijl was eenvoudig, het geheel wat sober – het was geen Nabokov, maar het had wel wat. Nu weet…