Soms schijnt melancholie me een luxe toe, een heimelijk genoegen waarvoor ik me in tijden die schreeuwen om actie zou moeten schamen. Maar op donkere februaridagen ontkom ik er niet altijd aan. Motregen boven de heuvels, zwanen op de mistige rivier en kijk, daar gaat traag een aak richting Parijs – als daar maar geen poëzie van komt, om met Gummbah te spreken.

Ik blader wat in een kartonnen map met songteksten en gedichten en vind ‘In Paris with you’ van James Fenton. Don’t talk to me of love, let’s talk of Paris. Ik printte het ooit uit omdat er een liedje in leek te zitten. Vandaag hangt het liedje duidelijk hoorbaar in de lucht. Ik grijp het, neem het op. Blijven spelen, zeg ik bij mezelf, anders is alles steeds maar ineenstorting en strafkamp.

Wanneer het klaar is, merk ik weer wat lichter voort te kunnen. Ik heb mijn melancholie overgeheveld naar het lied. En tjee, denk ik, wat origineel toch eigenlijk van mij, om in dat gedicht een lied te zien. Zou niemand anders op dat idee zijn gekomen? Ik wend me tot de Aleph genaamd YouTube en zie: een countryversie, een klassieke versie, een crooner… In 2024 origineel denken te zijn, wat een hoogmoed. Maar het is prachtig dat al die muzikanten in dezelfde tekst een ander muziekstuk horen. Nederig voeg ik mijn versie toe aan de gemeenschappelijke viering van dit gedicht – en ik ga er maar van uit dat als James Fenton tegen alle andere versies geen bezwaar maakt (zelfs niet tegen deze), hij de mijne ook wel zal tolereren.   

In Paris with you

Don’t talk to me of love. I’ve had an earful
And I get tearful when I’ve downed a drink or two.
I’m one of your talking wounded.
I’m a hostage. I’m maroonded.
But I’m in Paris with you.

Yes I’m angry at the way I’ve been bamboozled
And resentful at the mess I’ve been through.
I admit I’m on the rebound
And I don’t care where are we bound.
I’m in Paris with you.

Do you mind if we do not go to the Louvre,
If we say sod off to sodding Notre Dame,
If we skip the Champs Elysées
And remain here in this sleazy
Old hotel room
Doing this and that,
To what and whom
Learning who you are,
Learning what I am.

Don’t talk to me of love. Let’s talk of Paris,
The little bit of Paris in our view.
There’s that crack across the ceiling
And the hotel walls are peeling
And I’m in Paris with you.

Don’t talk to me of love. Let’s talk of Paris.
I’m in Paris with the slightest thing you do.
I’m in Paris with your eyes, your mouth,
I’m in Paris with… all points south.
Am I embarrassing you?
I’m in Paris with you.

James Fenton